De Opkikkerdag van Vic
Politiepak aan? Check! Boeven opgepakt? Check! Een glimlach van oor tot oor? Dubbelcheck! De achtjarige Vic beleefde tijdens zijn Opkikkerdag een avontuur waarin hij zelf de held mocht zijn. Extra bijzonder, want door de spierziekte Duchenne kan Vic niet altijd meedoen zoals hij zou willen. Maar deze dag stond hij volop in de schijnwerpers.
Genieten van wat wél kan
Vic en zijn ouders Ashley en Frank trekken er graag samen op uit. Lekker fietsen, afspreken met vrienden of een middagje het water op. Ze genieten van kleine én grote avonturen en kijken vooral naar wat wél kan.
Die positieve instelling past helemaal bij Vic. “Hij is eigenlijk overal enthousiast over”, vertelt zijn moeder Ashley. “Ik heb van Vic echt leren vertragen. Als we samen naar de supermarkt lopen, stopt hij overal. Met iedereen moet even gepraat worden en ieder miertje onderweg krijgt aandacht. Dat is echt Vic.”
Een onverwachte diagnose
Al op jonge leeftijd merkten Ashley en Frank dat Vic motorisch achterliep. Rennen, springen en huppelen lukten hem niet zoals bij andere kinderen. Lange tijd werd gedacht dat extra fysiotherapie zou helpen, maar vooruitgang bleef uit. Een nieuwe fysiotherapeut adviseerde verder onderzoek. Ongeveer tweeënhalf jaar geleden volgde de diagnose: Duchenne.
Duchenne is een progressieve spierziekte: de spieren verzwakken steeds verder. Hoe snel dat bij Vic zal gaan, is moeilijk te voorspellen. De diagnose zette hun leven op zijn kop.
Ashley en Frank zaten midden in een verbouwing. Nog vanuit het ziekenhuis belden ze de aannemer om het werk stil te leggen. Hun huis moest geschikt worden voor Vics toekomstige zorg. “Op dat moment was er eigenlijk helemaal geen tijd om het nieuws te verwerken”, vertelt Ashley. Inmiddels is de woning volledig aangepast. Dat geeft het gezin veel rust.
Op zijn eigen manier meedoen
Vic wil het liefst overal aan meedoen. En hoewel zijn spieren hem soms beperken, vindt hij vaak creatieve oplossingen. Zo kreeg hij onlangs een elektrische driewielfiets. Waar fietsen eerder nauwelijks lukte, kan hij nu eindelijk zelf mee op pad. En daar voelt hij zich ontzettend stoer op!
Ook op school is Vic vindingrijk. Als zijn klasgenootjes naar buiten rennen, komt hij vaak minuten later aan. De anderen spelen dan al volop. En bij tikkertje? Daar is hij bijna altijd als eerste af. Daarom heeft hij iets bedacht: hij kan andere kinderen ‘bevriezen’. Zo kan hij weer aansluiten en zelf even de leiding nemen.
Vic weet dat hij een spierziekte heeft en dat zijn spieren niet meer beter worden. Wat dat voor zijn toekomst betekent, bespreken zijn ouders stap voor stap met hem. Voor nu willen ze hem vooral zo onbezorgd mogelijk kind laten zijn.
Een dag vol verrassingen
Toen het gezin via het ziekenhuis een Opkikkerdag kreeg aangeboden, twijfelden Ashley en Frank. Ze hadden genoeg aan hun hoofd met de verbouwing en wisten niet wat ze konden verwachten. Toen de kans opnieuw voorbijkwam, grepen ze die. En Vic? Die was meteen enthousiast!
“Hij bleef maar vragen: ‘wat gaan we doen, wat gaan we doen?’ Maar ik wist het zelf ook echt niet”, lacht Ashley. “Hij vond het vooral heel bijzonder dat het zijn eigen Opkikkerdag was.”
Als een echte VIP liep Vic over de rode loper, toegejuicht door alle vrijwilligers. “Ik dacht echt: wat is dit? Iedereen was zó enthousiast en betrokken. Je voelde gewoon dat iedereen er alles aan deed om Vic een geweldige dag te bezorgen.”
-> Lees verder onder de foto’s
Vic op boevenjacht!
Eén activiteit maakte bijzonder veel indruk: Vic mocht als echte politieagent op boevenjacht! Gehuld in een politiepak ging hij samen met een ander meisje op pad. En met succes! De boeven werden gearresteerd en achter slot en grendel gezet.
“Op school kan hij met tikkertje eigenlijk nooit winnen”, vertelt Ashley. “Maar hier was hij ineens degene die de boeven had gepakt. In zijn beleving kon hij dat gewoon helemaal zelf. Dat heeft ontzettend veel indruk op hem gemaakt.”
Zelfs tijdens zijn avontuur dacht Vic aan anderen. De boeven mochten met hem op de foto, maar alleen als ze daarna weer de gevangenis in gingen. Er kwamen tenslotte nog andere kinderen die hen moesten kunnen vangen. Ook zijn ‘bevriestruc’ kwam van pas. Iedereen speelde enthousiast mee en Vic bepaalde wanneer de anderen weer mochten bewegen.
De avonturen smaakten naar meer. Vic ging zo op in het drummen dat hij na de Opkikkerdag meteen een proefles volgde. Voor Ashley en Frank is dat waar het om draait: Vic de ruimte geven om nieuwe dingen te ontdekken en te genieten van wat nu mogelijk is.
Vic werkte met echte bouwmachines en kranen, koos een rit in een snelle gele auto en deed tijdens het eindfeest vanuit zijn rolstoel fanatiek wedstrijdjes met Opkikker. Juist die afwisseling en verrassingen maakten de dag zo bijzonder. “Hij heeft de hele dag van oor tot oor gestraald”, vertelt Ashley. “Hij stond echt van begin tot eind op standje genieten.”
Maar de dag betekende meer dan plezier. Waar Vic regelmatig merkt wat niet vanzelf gaat, stond hij nu overal in het middelpunt. Iedereen ging mee in zijn beleving en gaf hem het gevoel dat hij alles kon. Zijn ouders zagen hoeveel trots en zelfvertrouwen hem dat gaf: even geen beperkingen, maar gezien worden om wie hij is.
Een Opkikker om door te geven
Ook voor Ashley en Frank was het onvergetelijk om hun zoon zo te zien stralen. Het raakte hen hoe alle vrijwilligers zich met zoveel warmte en enthousiasme inzetten om Vic een geweldige dag te bezorgen. Ze gingen volledig mee in zijn beleving en zorgden ervoor dat het hele gezin zich op handen gedragen voelde. Bij het afscheid vormden alle vrijwilligers een erehaag. Waar Vic die ochtend nog tussen onbekende gezichten over de rode loper liep, werd hij nu met gejuich en high fives uitgezwaaid door mensen die hem hadden leren kennen. “Het einde met dat grote feest en het uitzwaaien. Dat was echt een kippenvelmoment”, vertelt Ashley.
Ook thuis vertelt Vic regelmatig over zijn Opkikkerdag en laat hij trots de foto’s zien. En daar blijft het niet bij! Inmiddels verkoopt het gezin Opkikkerletters voor Stichting Opkikker, zodat ook andere gezinnen zo’n bijzondere dag kunnen beleven.
Voor Vic was de reden heel eenvoudig: hij had zelf zo’n geweldige dag gehad, dat hij vond dat andere zieke kinderen dat ook moesten meemaken. Al speelt er stiekem nog iets mee. Vic noemt zichzelf namelijk een echt chocolademonster. Een actie waarbij alles om chocolade draait? Daar doet hij maar wat graag aan mee! “Hij is altijd heel betrokken bij anderen”, vertelt Ashley. “Ik vind het echt bij hem passen dat hij nu zelf in actie komt, zodat andere kinderen ook zo’n leuke dag mogen beleven.”
En misschien is dat wel wat het gezin het meest bijblijft: niet alleen alle avonturen, maar vooral het gevoel dat Vic die dag kreeg. Dat hij helemaal zichzelf mocht zijn, de hoofdrol speelde en alles mogelijk leek. Een gevoel van trots en zelfvertrouwen dat hij ook na de Opkikkerdag met zich meedraagt.
