De Opkikkerdag van Jeremy
Spareribs eten zoveel je wilt, zonder twijfel een achtbaan instappen en lekker door een pretpark rennen. Voor Jeremy zijn het sinds kort heel gewone dingen en daar geniet hij volop van. Want na jarenlang rekening houden met medicijnen, prikken en een streng dieet, veranderde er afgelopen mei ontzettend veel.
Jeremy kreeg toen een niertransplantatie, met zijn vader Raymond als donor. De transplantatie verliep goed en langzaam kon er steeds meer een streep door alles wat lange tijd niet mocht of kon. En precies op het moment dat voor Jeremy steeds meer seinen op groen stonden, wachtte het gezin nog iets bijzonders: een Opkikkerdag bij Duinrell. Een dag vol achtbanen, schmink, een limousine, heel veel plezier én voor even vooral nergens over na hoeven denken.
Zorg vanaf het allereerste begin
Tijdens de zwangerschap werd al duidelijk dat er iets mis was met Jeremy’s nieren. Na zijn geboorte bleek zijn nierfunctie blijvend ernstig beperkt. Toch zag je daar aan de buitenkant weinig van. “Als je het niet wist, zag je gewoon een vrolijk kind rondrennen. Terwijl wij achter de schermen eigenlijk 24/7 met zijn medische zorg bezig waren”, vertelt Raymond.
Ook voor Zara is de medische zorg rondom haar broer altijd heel normaal geweest. Toen Jeremy nog regelmatig geprikt moest worden, stond zij al klaar met een pleister. Tegelijkertijd letten Irene en Raymond er bewust op dat ook zij alle aandacht krijgt die ze nodig heeft. “We zijn echt één geheel”, vertelt Raymond.
Altijd opletten
Met medicijnen en een streng dieet kon een transplantatie jarenlang worden uitgesteld. Dat betekende wel dat er thuis voortdurend rekening gehouden moest worden met wat Jeremy at. Veel producten mocht hij maar beperkt eten en bij elke maaltijd werd gerekend en afgewogen. “We hadden thuis een hele lijst hangen met dingen die hij niet mocht. Met allerlei E-nummers waar we steeds op moesten letten”, vertelt Raymond.
Begin dit jaar werd duidelijk dat de grens was bereikt. Nog strengere voeding of extra medicijnen waren geen oplossing meer. Het was tijd voor de niertransplantatie waar het gezin al jaren naartoe leefde.
Een nier van papa
Zowel Irene als Raymond werd onderzocht als mogelijke donor. Beiden bleken geschikt, maar omdat Irene een andere bloedgroep heeft, was Raymond uiteindelijk medisch gezien de beste keuze. “Ik was vooral heel blij dat één van ons het kon doen”, vertelt hij. “Als Irene het was geweest, was dat ook goed geweest. Als we Jeremy hiermee konden helpen, was er eigenlijk geen twijfel.”
Eind mei vond de transplantatie plaats. Vader en zoon lagen op verschillende afdelingen in hetzelfde ziekenhuis. Al snel bleek dat de donornier goed werkte. Jarenlang had Jeremy geleefd met veel afvalstoffen in zijn lichaam, maar na de transplantatie verdwenen die in korte tijd. Ook het aantal medicijnen nam flink af en het strenge dieet verdween vrijwel helemaal.
Ineens mag er zoveel wél
Voor Jeremy ging er een nieuwe wereld open. Waar eten jarenlang gepaard ging met opletten en beperken, mag hij nu bijna alles eten. “Spareribs vindt hij echt een feest”, lacht Raymond. “Vroeger moesten we hem beperken en nu hoeft dat niet meer.” Er zijn nog een paar aandachtspunten vanwege medicijnen die zijn afweersysteem onderdrukken, maar het verschil met vroeger is enorm. “We hoeven niet meer bij alles na te denken. Dat geeft echt rust”, vertelt Irene.
Precies op het goede moment
Na de transplantatie mocht Jeremy een tijd niet springen, intensief bewegen of in attracties. Ook een vakantie zat er niet in. Toen Irene in het ziekenhuis informeerde naar leuke initiatieven voor het gezin, kwam Stichting Opkikker ter sprake.
Niet veel later kregen ze te horen dat hun Opkikkerdag zou plaatsvinden in Duinrell. De timing had niet beter gekund. Jeremy had zich al voorbereid door filmpjes van attracties te bekijken en bovendien waren net de drie maanden voorbij waarin hij nog niet in achtbanen mocht. “Eigenlijk stonden alle signalen op groen”, vertelt Raymond. “De ingreep was goed gegaan en fysiek mocht hij weer alles.”
Meer dan een dagje pretpark
Bij aankomst werd het gezin feestelijk ontvangen over de rode loper. Daarna volgden activiteiten als drummen, schminken, een fotoshoot en natuurlijk verschillende attracties. Ook een ritje in een limousine viel goed in de smaak. Zara hield daarnaast ook warme herinneringen over aan de kipnuggets.
Minstens zo bijzonder vond het gezin de begeleiding door vrijwilliger Youssra. Zij zorgde ervoor dat Irene en Raymond even niet overal aan hoefden te denken. “Eerst dacht ik: waarom pakt zij mijn tas eigenlijk aan?”, vertelt Raymond lachend. Al snel merkten ze hoeveel rust dat gaf. “Het zijn allemaal kleine dingen, maar ze maken echt verschil. Je hoeft eigenlijk nergens over na te denken. Je wordt gewoon meegenomen in de dag.” Ook Jeremy en Zara sloten Youssra direct in hun hart. Aan het einde van de dag kreeg ze van allebei een dikke knuffel.
Stralend over de rode loper
Als Irene terugdenkt aan de dag, denkt ze meteen aan de ontvangst en het afscheid. “Je voelde je echt even een ster. Ik hoop dat de kinderen dat ook zo hebben gevoeld.” Voor Jeremy leek dat zeker zo te zijn. Met zijn Spiderman-schmink liep hij aan het einde van de dag trots voorop over de rode loper, terwijl vrijwilligers klapten en zwaaiden.
Thuis herinneren de lichtstok, kunstwerken en foto’s het gezin nog dagelijks aan deze bijzondere dag. Voor hen kwam de Opkikkerdag precies op het juiste moment. Na jaren van prikken, medicijnen, ziekenhuisbezoeken en beperkingen was er nu ruimte om samen te genieten. “Jeremy heeft in zijn zeven jaar al zoveel dingen moeten doen die niet leuk zijn”, vertelt Raymond. “Dan is het heel mooi dat er vanuit het ziekenhuis ook zoiets op zijn pad komt. Dat we bij Stichting Opkikker terechtkwamen en dit met elkaar mochten beleven.”
