De Opkikkerdag van Godwin en zijn gezin

Bij Godwin en Corriene thuis is het nooit stil. Met drie kinderen, een hond en een huis waar vrienden, buren en familie altijd welkom zijn, is het er een gezellige boel. Dat was altijd al zo, en dat proberen ze ook zo te houden nu Godwin ziek is. In september kreeg hij de diagnose darmkanker met uitzaaiingen. Hoewel dat een enorme klap was voor het gezin, proberen ze samen zo positief mogelijk te blijven en vooral mooie herinneringen te maken. Eén van die mooie herinneringen werd gemaakt op 28 februari, tijdens hun Opkikkerdag. Het was een onvergetelijke dag, waarop de ziekte even helemaal naar de achtergrond verdween.

Godwin en Corriene hebben samen drie kinderen: Wilco (23), Hugo (14) en Cato (12). Daarbij hebben ze een hele leuke hond Guus, die overal mee naartoe gaat.  “Er is eigenlijk geen dag dat wij stil zijn,” vertelt Godwin. “We hebben een soort inloophuis: buren, vrienden en familie komen langs wanneer ze daar zin in hebben, de deur staat altijd open voor anderen. Mijn motto in het leven is dan ook: als je niet kunt delen, dan kun je ook niet vermenigvuldigen. En dat is eigenlijk ook helemaal niet veranderd sinds ik ziek ben geworden.”

Ziekte

Eind september veranderde alles. “Ik kon ineens niet meer naar het toilet,” vertelt Godwin. “Na een echo kreeg ik al snel te horen dat er iets niet goed zat. De echoloog zei meerdere keren dat ik een endoscopie moest laten doen. Dat maakte me onrustig. Niet veel later stond de huisarts voor de deur met slecht nieuws: er was een grote, kwaadaardige tumor gevonden van acht bij vier centimeter. In het ziekenhuis volgde een CT scan, waaruit bleek dat de kanker al was uitgezaaid. Ze kwamen erachter dat de tumor al ruim tien jaar groeit. Ik werd geopereerd en kreeg een stoma.”

Na de operatie ging het mis. “Dezelfde dag dat Godwin hoorde dat hij kon starten met chemo, kreeg hij onwijze koorts en begon helemaal te trillen,” zegt Corriene. “Ik dacht eerst dat het misschien door de shock van de diagnose kwam, maar de ochtend erna was het nog steeds zo erg. Eenmaal in het ziekenhuis kwamen we erachter dat Godwin een bacterie in zijn bloed had. Het bleek een soort sepsis te zijn.”

“De opname in het ziekenhuis duurde een week,” vult Godwin aan. “Na de opname begon ik aan chemotherapie en daar raakte ik heel depressief van. De huisarts heeft me gemotiveerd om weer naar buiten te gaan en te blijven bewegen. Hij vertelde dat 90% van de mensen met zo’n bacterie overlijdt. Ik had er dus ook niet meer kunnen zijn.” Godwin is daarna weer zijn eigen ding gaan doen. “En dat doe ik nu nog steeds. Natuurlijk heb ik het nog zwaar, maar ik weet dat ik het leven zo lang mogelijk wil rekken en daar houd ik me aan vast. Ik denk dat het hebben van een positieve instelling daar enorm bij helpt.” Corriene vult aan: “We proberen zoveel mogelijk mooie momenten en herinneringen te maken en dat gaat vaak met een lach en soms ook met een traan.”

Een onvergetelijke dag

Die herinneringen werden zeker gemaakt tijdens de Opkikkerdag. In eerste instantie twijfelde het gezin nog. “Toen na de scan bleek dat de tumor van Godwin met 50% was geslonken, dachten we, geef de dag dan aan gezinnen die het harder nodig hebben, of die het niet zo breed hebben,” vertelt Corriene. “We dachten ook dat de Opkikkerdag misschien voor wat kleinere kinderen zou zijn, maar uiteindelijk bleek dat helemaal niet zo te zijn. Het was super gepast voor de leeftijd van de kinderen en het is voor iedereen heel erg leuk geweest.”

“Ik ben nu ook zo onwijs blij dat we het gedaan hebben!” zegt Godwin. “Stichting Opkikker noemt het altijd een onvergetelijke dag, maar dat is ook écht zo, ook voor de kinderen. Het was een overweldigende dag, maar echt fantastisch. En het was een dag waarop je even niet met de ziekte bezig bent.”

“Er wordt niet gehuild of gevraagd hoe ziek je bent. Dat is het mooie van de Opkikkerdag. Je bent de hele dag gezellig met je gezin bezig, maar niet met de zorgen waar je thuis wel mee bezig bent,” vult Corriene aan.

Gave activiteiten

En de dag zelf? Die zat vol activiteiten die helemaal bij het gezin pasten. “We begonnen bij de racesimulator,” vertelt Godwin. “Dat was super gaaf. Daarna kregen we een fotoshoot.” Corriene vult aan: “We mochten helemaal zelf invullen hoe we op de foto wilden. Er werd met alles meegedacht, dat was heel bijzonder.”

“Na de lunch konden we een rondje meerijden in de sportauto’s,” vertelt Godwin. “Iedereen mocht een mooie auto uitkiezen. Ik had gelijk een klik met de bestuurder van de auto. Hij vertelde hoe hij zelf bij Opkikker terecht is gekomen. Dat greep mij heel erg aan.” Na de sportauto’s is het gezin gaan knutselen, wat stiekem de leukste activiteit van de dag was. “Zelfs de jongens vonden het hartstikke leuk. Eigenlijk vond ik dat het mooiste moment van de dag, omdat je zo met elkaar bent,” vertelt Godwin. Als laatste werd het gezin verrast met een helikoptervlucht. Corriene, die eigenlijk hoogtevrees heeft, is ook de lucht ingegaan: “Onze vrijwilliger Stefanie zei dat ik het gewoon moest doen, omdat het zo’n belevenis is. En dat was ook zo!”

Dankbaar

Wat de dag voor het gezin misschien nog wel het meest bijzonder maakte, waren de vrijwilligers op de Opkikkerdag. “Het mooiste vond ik om te zien hoeveel vrijwilligers bij zo’n dag betrokken zijn,” vertelt Godwin. “Zeker onze gezinsvrijwilliger Stefanie. Het was geweldig hoe zij met ons omging. Ze kent ons helemaal niet, maar ze zette zich vanaf het eerste moment volledig voor ons in. Zij heeft met haar gezin ook een Opkikkerdag gehad, dat greep me wel aan: dat je te maken hebt met ziekte thuis, maar dat je dan ook de kracht vindt om vrijwilligerswerk te doen. Maar het gevoel dat je ervoor terugkrijgt, dat snap ik nu wel.”

“Er zijn op zo’n Opkikkerdag zoveel mensen die zich inzetten voor een ander, terwijl ze diegene helemaal niet kennen. Ongeacht waar iemand vandaan komt, of hoe iemand eruitziet. Eigenlijk precies zoals het zou moeten zijn, maar niet altijd zo is,” vervolgt Godwin. “Als je daarna afscheid neemt op het parkeerterrein en al die vrijwilligers daar weer staan om je nog één keer een goed gevoel voor onderweg naar huis te geven… dan doet dat echt wat met je. Ik kan bijna niet uitleggen hoe bijzonder het was, we zijn vooral ongelooflijk dankbaar. Het was een dag die we als gezin nooit meer zullen vergeten.”