Opkikker Jubileum
Mooiste gedichten

Opkikker

Zachte handen brengen ver,
Of dichtbij.
Als lentelicht.
Als vleugels die teugels laten vieren.
Als libellen die dansen.
Als bloesemblaadjes kruipend uit de knop.
Als een melodie die het hart volgt.
Onbekommerd eropuit, een dagje zorgenvrij.
Opgetild door opkikker.
Waar vele zachte handen liefdevol lentelicht verspreiden.

Soms ben ik het vechten zo moe, dat ik niet meer weet waarom ik het nog doe.

Ga ik de deur uit, waar niet veel mensen weten hoe mijn dag begon. Waar niet iedereen alles weet, waardoor ik het even vergeet.

De plek waar ik bijna geen telefoontje krijg, waar ik me niet hoef druk te maken met regelzaken.

De plek waar niemand weet dat ik bezig was met regeldingen, om het leven van mijn 5 jarige beter te maken. Geen diagnose, dus niet weten hoe het zal vergaan, dus krijg je zonder vechten, weinig gedaan.

Altijd vol erin, vaak met tegen zin.

Het vechten moe, dit leven moe. Waar gaat dit naar toe, hoe ver moeten we gaan. Wanneer krijgen wij iets zonder volledige diagnose gedaan. Die wereld maakt mij onzeker. Als ik had mogen kiezen had ik het liever niet.

Niet een kind zonder diagnose, niet de vraag hoe hij zal worden, wat er van hem zal worden.

Gaat hij leren lezen? Gaat hij leren zorgen voor zichzelf? Welke school past bij hem?

Te veel vragen zonder antwoord, echt zo gestoord…. Ongehoord…

De enige in de wereld, met zijn afwijking, stel je voor, stel je echt eens voor hoe dat er uit ziet…

Is er een pil? Of blijft hij altijd wat ik eigenlijk zo heel diep van binnen niet wil.

Ik moet er mee leren omgaan.

Kan ik dat wel? Liefde is grenzeloos. Maar, wat is dit een test…. Over grenzen, dwars door mijn moederhart heen. Mijn moederhart bloedt, en ik weet niet of mijn moederhart dat ooit, niet meer doet.

Ik gun hem zo veel meer dan dit, maar moet accepteren dat dat er misschien niet in zit.

Hij is het zichzelf niet bewust, en dat stelt mij wel gerust.

Af en toe komt het verdriet mij overvallen, omdat hij niet op het zelfde schoolplein als zijn zus gaat voetballen.

Zo vaak de pijn verbeten, want lieve Ivan, jij bent om op te vreten.

Soms is het zo gemeen, voel ik mij zo alleen.

Jou geluk is ons grootste geluk, maar soms maakt mij dat zo stuk.

Soms kapot van verdriet, omdat jij de wereld zo anders ziet.

Ik moet het accepteren, oh ik heb nog zo veel te leren.

Leven zonder diagnose is kapot makend, slopend, mijn lichaam en geest zijn op, ik voel niet eens de pijn, een moeder van een zorgenkindje mag niet ziek zijn. En nog steeds zeg ik: met mij gaat het TOP. Wil je het weten? Of wil je deze absurde situatie snel vergeten.

Deze situatie is niet te vergeten, eigenlijk is het geen situatie.

Dit is hoe het is. Ivan is anders dat zal zo blijven. Uniek in al zijn vormen. Vrij in alles wat hij doet.

Geen diagnose, geen quick fix. Geen pil.

Dus kom niet met je conclusie, voor de hulpverleners is het zelfs een grote confusie.

Ivan: jij leert ons wat de echte betekenis is van onvoorwaardelijke liefde is. En die les is zo mooi.

LICHTPUNTJE

Elk kind verdient een lichtpuntje,
ook al zien zij deze af en toe niet.

Een dag zonder zorgen,
een dag dat je alleen maar geniet.

Even niet alleen witte muren om je heen,
maar prachtige kleuren voor jou alleen.

Geen tranen door angst of pijn,
alleen maar tranen van blijdschap dat is ook wel eens fijn.

Zo’n lichtpuntje krijg je bij de Opkikkerdag,
een dag om volop te stralen en die lang verwachte glimlach.

Wanneer het leven even stil lijkt te staan en zorgen de dagen langzaam laten gaan, brengt De Opkikker licht, een lach en warmte elke dag.

Wanneer alles even somber lijkt en je voelt dat de energie wegglijdt, brengt de Opkikker zonneschijn, Dat maakt het bijzonder, maakt het fijn.

Elke dag een beetje blijdschap meer,
De Opkikker is daar altijd, keer op keer.
Dank voor de zorg, de warmte en de lol. Met jullie is alles helder, alles onder control.

We vechten elke dag, elk uur, elke moment. Daarom organiseren jullie jaarlijks een enorm bijzonder event. bedankt voor het meeleven in de moeilijke tijd. Jullie liefde brengt kracht, maakt het licht in deze strijd.

Je hoeft niet altijd vol gas,
Om lijnrecht naar je doel te gaan.
Als langzaam geen vooruitgang was,
Hadden slakken nooit bestaan.

In 2000 bij de Opkikker begonnen
En dat was zeker niet onbezonnen
Als ik in 1995 van het bestaan had geweten
Had ik er nu zeker al 30 jaar bij gezeten
Wat een hoeveelheid mooie Opkikkerdagen heb ik gehad
En de Stichting voelt nog steeds als een groot warm bad
De eerste jaren waren het individuele dagen
Maar de sokken kunnen de gezinnen ook zeer behagen
Zoveel bijzondere dingen hebben wij gedaan
Na een lange vermoeiende dag altijd weer zo voldaan
Terug in de auto nagenieten van alle leuke dingen
Zit je achter het stuur nog heerlijk na te zingen
Want het dansen en swingen aan het eind van de dag
Zo bijzonder en wat een emoties, maar dat mag
Zoveel herinneringen om nooit te vergeten
Een Opkikkerdag ging door Fabian de kikkerOPDAG heten
Mijn foto van Sheneeva en Chenelva met hun hoofden aan elkaar
Zij blijven voor mij een heel bijzonder paar
In 2003 een individuele dag naar de Efteling met 20 man
Moeder, familie en hulptroepen genoten ervan
Vooral hoe de grote boze wereld te benaderen
Met al die volwassenen die je aan staan te staren
Kinderen hebben geen genen en komen met vragen op je af
Van hun betrokkenheid en liefde sta je paf
Met het 20-jarig jubileum weer contact gezocht
En heeft het gezin een SOK bezocht
Diepe bewondering voor deze super bijzondere kinderen
Die elkaar ondanks hun handicap nooit lijken te hinderen
De Opkikker zit echt heel diep in mijn hart
Hem ooit verlaten kan alleen met heel veel smart
Dat ben ik dan ook nog helemaal niet van plan
Blijf graag betrokken zolang ik het nog kan.
Heel veel liefs Florence

Opkikker 30 Jaar.

Opkikker 30 jaar van kracht,
Helpen, steunen, elke dag.
Met een lach, een mooie daad, brengen jullie hoop in elke staat.
Een mijlpaal groot, vol liefde en licht.
Voor kinderen die vechten, met vol zicht.
Dankbaar voor alles wat is gedaan ,
Opkikker, ga door en blijf voortbestaan.

In elke dag

In elke dag zit goud verstopt
Het zit in doodgewone dingen
Een ontbijtje in de zon
Samen een liedje zingen

Het zit in de wolken die verdwijnen
In een bloem die opengaat
Een onverwachte glimlach
Van een voorbijganger op straat

In elke dag zit goud verstopt
Vaak daar waar je het minst verwacht
Maar juist in het alledaagse doodgewone
Juist dáár vindt goud zijn kracht

Het is altijd genieten als vrijwilliger op een Opkikkerdag.
Maar erg bijzonder is de Piratendag.
Al die vrijwilligers in hun piratenkloffie.
Langs de rode loper met een bakkie koffie.
Dan komen een voor een de gezinnen.
En kan het grote feest beginnen.
Heel Spakenburg vaart uit.
In hun mooi opgedofte schuit.
Vanaf een indrukwekkend aantal boten.
Wordt er met waterpistolen geschoten.
Ben ik, als clown, in het vizier.
Dan begint mijn enorme plezier.
Want, echt, het hele gezin doet mee.
Aan deze superfanatieke strijd op ‘zee’.
En dan ook nog een show, eten en spelen op het eilandje.
Het is voor iedereen een dag met een gouden randje.
En ook al ben ik tot op mijn onderbroek nat.
Ik heb een onvergetelijke dag gehad.